in Agent – Gwiazdy


A month in the „Agent – Stars” show is like everyday life in a lens. On one hand a nostalgic back to the past trip, , on the other – a fight to get your one only chance. You can’t stop being careful even for one second: when you focus on the mistakes other people make, your loyal ally is contributing to your failures.



Today we were taken into an African village – Antek and Hubert went to a local school, and a group of girls got a list of 20. things to photograph. The guys, welcomed by the pupils by a brave “hello!” were to learn a few words in the local zulu language. I was very impressed how good they were at communicating in English! They were surely better than Antek and Hubert, who had difficulties with even the most simple zulu words 😉 Hubert suggested to divide all these words into categories, but Antek – a real player – decided to make it more difficult for his partner, and learn his words as well. His move made it harder for the other participants to guess how many words each of the guys were to learn. But, as my loyal ally, he stood up to the task – he immediately told me, which words were his to learn 😉 While the boys were exercising their minds to learn how to say “door” in zulu, we had a chance to walk the incredible streets and visit the houses of local people to look for objects to photograph.

Drukowanie Drukowanie

Visiting the homes of the South Africans was a tough, but beautiful experience. Despite poverty, most of them are more open and kind than those people who were given everything. They were an example of hospitality and warmth for us.

This task was an incredible experience for me. It was hard for me to decide what I feel – sadness, because these people were deprived of simple comforts of life, which we are so used to in the West of the world – for them even a lamp means luxury – in most of the houses there are bare lightbulbs. On the other hand, I was very impressed how happy, helpful, and kind they were. A nostalgic journey to someone else’s private room, in a world so different to my everyday life made me even more aware of the fact that it’s not money that’s the key to success. What really struck us was the lack of toys – even in the kindergarten! Despite that, the smile of happy and smiley faces of these kids captured everyone’s hearts. After this episode I think that we have to be grateful to our fate, and I’d like to thank everyone for letting me be there. It was a very touching experience.

Drukowanie Drukowanie

The next task was to shop. Even though there were a 1001 items in the shop that we went to, nothing managed to distract me. I focused on getting the items to build a… dark-room. While I was rushing through the stock of the store, I managed to find a black tube and counted that I’d be finally able to use it. I have to stress here that I found it myself, and Antek talking to my ear had nothing to do with me finding the tube. Hubert was definitely the most suspicious person in this task. What caught my eye was that he was slow, extremely mean, and instead of looking for the items needed (none of the items that he declared had anything to do with the agent „A” on the tag. He didn’t disturb us in the task itself, though. When we’ve already found everything, the second part of the task waited for us – we had to build a dark-room by ourselves. Only those players were allowed to do that who had at least one tube. It’s good to mention that even though I had 4 of them, and Antek and Joanna 3 of them each, NONE of us even considered sharing them with the others. As a team, we decided that at this stage of the game it’d be a sign of lightheartedness, if we gave such a Chance to our enemies. After all, it was about getting an immunity, and there were only four of us to be tested – including the Agent!

Some of the participants criticize our unbreakable alliance and see a scheme everywhere, but when it gets serious – they don’t help their own allies in need. For me it’s totally contradict to what the game is about, and to basic human loyalty!

What struck me most was the fact that Joanna didn’t share her tubes with Dominika, he rally (well, she definitely needed that kind of support, as she was the one who left the show in this episode). I’ve always known that Joanna was a poker, sly player, as she didn’t even blink her eyes, but, despite everything, I was surprised – I saw what this kind of an alliance is worth. If it was Antek who didn’t have the tubes, I couldn’t imagine just not sharing them with him. I’ve always stressed that I’m all about team cooperation, and that a game is like real life – loyalty counts for me. An alliance is always a good option!


As I had one tube more than the others did, to even the chances, I offered that we could open my tube first, as a little experiment. This way, even if we overexposed it, everyone would have the same chance. I like to win, but despite what others may want to say about me, I don’t feel the need to fight despite everything. I decided that 1:3 was still good, but, as always: let the best man win! Having developed the picture that we found in the tube we had a dilemma who the child in the picture was. I wasn’t sure, but because of long hair, and speakers in the background, Antek figured out that it must be Michał Szpak. Joasia immediately agreed. I have to admit that her pretending not to be in the picture was a perfect acting game! Both Antek and I were laughing about her totally amazing performance (after all, that’s what the show is all about) that we weren’t angry with Asia at all. Well, we might have been angry with ourselves, as because of us loosing our vigilance for a little while, we also lost the Chance to win an immunity. That’s what I said in the commentaries, when the producers asked me whether I was angry with her. Not at all, while we were in the bus back to the hotel, we were high-fiving eachother 😉 What a surprise it was when I later heard Asia talk about how angry we were, so please divide it into two – everyone can get carried away sometimes 😉 Let’s make it all clear: never, in any moment of the game – neither when I was giving a comment, nor when I was speaking to my allies did I refer to anyone personally. I really respect every single person, and treated everyone as a competitor. If I judge, it’s only about how that person performed during the tasks. I say, for example that Hubert has a tendency to stand aside and be slow, and that Antek sometimes lacks motivation, but he never lied to me. And Joasia pretends not to be interested in the intrigues, but on the other hand, she perfectly knows how to play. It’s very hard for me to get why for some people it’s so easy to criticize others… You shouldn’t do that, as what will be left after what happened there? Distaste!


Joasia’s task next day was to defend her immunity. She had to fly a helicopter over a meadow while the rest of us were collecting elements of a puzzle, which we had to put together on barrels of a given color. Every player had their color and a symbol which we had on the back of our overalls. Asia’s task was to guess which one of us has which color and symbol. We did the puzzle in the time that we were given, but Asia, unfortunately, didn’t deal with her task. Kinga gave her immunity to Antek, so there were only 4 people who wrote the test. An important remark – despite what you could have heard in the show – I didn’t have Dominika’s rings even just for a while. If you still have doubts – take a look at the video – as I had 3 Go Pro cameras on me all the time! What’s more, immediately after I have completed my own ring, I even asked her if she needed help with hers, the yellow ones! After all I knew that if we managed to have done the task, we would have won a lot of money (which we don’t have that much right now anyway). I was late, as it turned out that she already was given a hand by… Hubert. Well, the finale is getting closer and closer and everyone does what they can. I prefer to have it out, and let everyone know that I have my pact, and share my information only with my allies. That’s what the game’s about, and the rules are set and clear: everyone knows, who cooperates. I have no idea how to refer to what I hear other participant said while they were commenting on my behavior. When someone complains that an alliance is a sly move, and then doesn’t help their own allies? Where is the logic in this, and this „honesty” that was praised so badly? 😀


Drukowanie Drukowanie Drukowanie Drukowanie


1 Comment


in Agent - Gwiazdy


Miesiąc w programie „Agent – Gwiazdy” jest jak codzienność skupiona w soczewce. Z jednej strony nostalgiczna podróż do przeszłości, z drugiej – walka o jedyną szansę. Nawet na chwilę nie można stracić czujności: kiedy Ty skupiasz się na tropieniu błędów Agenta, lojalny sojusznik właśnie przyczynia się do twojej porażki.



W tym odcinku zostaliśmy przewiezieni do afrykańskiej wioski i podzieleni na dwie grupy – Antek i Hubert zostali w miejscowej szkole, a grupa dziewczyn dostała listę 20. rzeczy, które miała sfotografować w pobliskiej wiosce (udało nam się znaleźć 19). Panowie, przywitani przez uczniów gromkim, polskim  „dzień dobry!” mieli nauczyć się słów w lokalnym języku zulu. Byłam pod wrażeniem, jak świetnie te dzieciaki radzą sobie z angielskim! Z całą pewnością lepiej niż Antek i Hubert ze słowami w zulu, bo początkowo opornie szło im przyswojenie najprostszych wyrazów 😉 Hubert zaproponował, żeby dla ułatwienia wszystkie słowa podzielić na kategorie, ale Antek – jak przystało na rasowego gracza – postanowił utrudnić partnerowi zadanie i mylić tropy, wkuwając też jego słowa na pamięć. Dzięki temu, później kiedy były wyświetlane przez Kingę, pozostali gracze nie mogli odgadnąć, po ile wyrazów miał do zapamiętania każdy z nich. Jako mój lojalny sojusznik stanął jednak na wysokości zadania: od razu zameldował mi, które były jego, a które Huberta. Nie ma to jak praca zespołowa! 😉 Kiedy chłopcy wytężali umysł, żeby zrozumieć, jak wymawia się po zulusku „drzwi”, my spacerowałyśmy wiejskimi, malowniczymi ścieżkami i odwiedzałyśmy domy mieszkańców w poszukiwaniu przedmiotów do sfotografowania.

Drukowanie Drukowanie

Wizyta w domach mieszkańców RPA była trudnym, ale pięknym doświadczeniem. Pomimo biedy większość z nich jest serdeczniejsza i bardziej otwarta od tych, którzy od losu dostali wszystko. Z ich gościnności i ciepła moglibyśmy brać przykład.

To zadanie było dla mnie wyjątkowym doświadczeniem. Ciężko mi się było zdecydować, co właściwie czuję – z jednej strony czułam smutek z powodu ludzi, którym życie poskąpiło podstawowych, życiowych wygód, do których w zachodnim świecie tak bardzo jesteśmy przyzwyczajeni – dla nich nawet lampa jest luksusem, a w większości mieszkań wiszą gołe żarówki. Z drugiej strony byłam pod wrażeniem, jacy są uśmiechnięci, pomocni i serdeczni. Nostalgiczna podróż po cudzej, prywatnej przestrzeni, w dodatku w świecie tak odległym od mojego codziennego, zabieganego życia, utwierdziła mnie w przekonaniu, że to naprawdę nie pieniądze są kluczem do szczęścia. Do myślenia szczególnie dał nam brak zabawek – nie było ich nawet w przedszkolu! Mimo to widok radosnych, uśmiechniętych dzieci chwytał wszystkich za serce. Zadanie zadaniem, ale po tym odcinku uważam, że tak bardzo mamy być za co wdzięczni losowi i dziękuję, że mogłam tam tego dnia być. To było wzruszające przeżycie.

Drukowanie Drukowanie

Następnym zadaniem były zakupy. Chociaż w sklepie, do którego przyszliśmy były 1001 drobiozgów, żaden gadżet nie był w stanie mnie zdekoncentrować. Najważniejsza była lista przedmiotów niezbędnych do zbudowania… ciemni. W trakcie gorączkowych poszukiwań udało mi się znaleźć czarną tubkę i liczyłam, że w końcu będzie mi dane jej użyć. Muszę zaznaczyć, że odkryłam ją sama, a to, co w tym czasie Antek mówił mi do ucha, nie miało ze znaleziskiem żadnego związku. W tym zadaniu zdecydowanie najbardziej podejrzanie zachowywał się Hubert. Zwróciło moją uwagę, że był powolny, wyjątkowo złośliwy i zamiast skupić się na wyszukaniu potrzebnych przedmiotów (żadna ze zgłoszonych przez niego rzeczy nie miała agentowego „A” na metce), robił wokół siebie niepotrzebny hałas. Nie przeszkodził nam jednak w  realizacji zadania. Kiedy znaleźliśmy już wszystko, czekała nas druga część operacji – mieliśmy samodzielnie zbudować ciemnię. Mogli to jednak zrobić tylko ci gracze, którzy mieli chociaż jedną tubkę. Warto w tym miejscu zauważyć, że chociaż ja miałam 4 tubki, a Antek i Joanna po 3, ŻADNE z nas nie rozważało podzielenia się nimi z pozostałymi uczestnikami. My, w ramach paktu, uznaliśmy, że na tym etapie gry lekkomyślnością byłoby ofiarowanie przeciwnikom takiej szansy na wygraną. W końcu stawką był immunitet, a nas została już tylko piątka do testu – w tym Agent!

Niektórzy zazdrośnie krytykują nasz niezłomny sojusz i wszędzie wietrzą podstęp, ale jak przyjdzie co do czego – nie pomogą własnym sprzymierzeńcom w potrzebie. Dla mnie to zupełnie sprzeczne z logiką gry i podstawową, ludzką lojalnością!

To co mnie jednak zdziwiło najbardziej to fakt, że Joanna nie podzieliła się ze swoją sojuszniczką Dominiką, ani jedną ze swoich tubek (to ona zresztą odpadła w tym odcinku, więc ewidentnie potrzebowała takiego wsparcia). Od dawna wiedziałam, że Joanna jest pokerowym, przebiegłym graczem, bo nie drgnęła jej nawet powieka, ale mimo wszystko byłam zaskoczona – doszłam do wniosku, że tyle właśnie warte są takie „porozumienia”, gdzie jeden pod drugim kopie dołki, choć oficjalnie grają do jednej bramki. Gdyby to Antek nie miał tubek, nie wyobrażam sobie, że mogłabym go tak zostawić na lodzie. Zawsze podkreślam w programie, że stawiam na grę zespołową, a w grze tak jak i w życiu, dla mnie liczy się lojalność. Sojusz zobowiązuje!


W związku z tym, że miałam jedną tubkę więcej od pozostałych, dla wyrównania szans, sama zaoferowałam się, że to moją tubkę możemy wywołać jako pierwszą, eksperymentalną. W ten sposób, nawet jeśli ją prześwietlimy, nadal szanse w grupie będą rozłożone po równo. Lubię wygrywać, ale wbrew temu co chcieliby zarzucić mi niektórzy, nie czuję potrzeby walki za wszelka cenę. Uznałam, że 1. do 3. to i tak niezłe szanse, i jak zawsze: niech po prostu wygra najlepszy! Po wywołaniu pierwszego zdjęcia, które znaleźliśmy w tubce, mieliśmy dylemat, kim jest dziecko, które ukazało się naszym oczom. Ja nie byłam przekonana, ale Antek wytypował, że z powodu długich włosów i głośników w tle, to m u s i  być… Michał Szpak! Joasia, natychmiastowo na to przystała. Przyznaję, że jej intryga (udawanie, że to nie ona jest na fotografii), była przeprowadzona w śpiewającym stylu! I Antek, i ja byliśmy tak rozbawieni tym mistrzowskim zagraniem (w końcu o to chodzi w show), że absolutnie nie mieliśmy do Asi żadnych pretensji, co widać w dodatkowych materiałach TUTAJ. No może z wyjątkiem tych do siebie, bo przez to, że na ułamek straciliśmy czujność, straciliśmy szansę na immunitet. Zresztą to samo powiedziałam na „setkach”, kiedy pytano mnie czy mam do niej żal. W żadnym wypadku, a wracając do hotelu w busie, jeszcze wszyscy przybijaliśmy sobie piątki 🙂 Zaskoczeniem są dla mnie jej wypowiedzi o rzekomej naszej wściekłości, więc dzielcie je proszę przez pięć, bo fantazja czasem ponosi 😉 Ustalmy: nigdy, w żadnym momencie gry – ani na „setce”, ani w rozmowach z sojusznikami, nie odnosiłam się do nikogo personalnie. Mam ogromny szacunek do każdego gracza, każdą z osób traktuję i traktowałam jak równego sobie (lub groźniejszego) przeciwnika, a jeśli już kogoś oceniam, to tylko i wyłącznie w kontekście zachowania podczas zadań w samym programie. Mówię, że np. Hubert bywa wyobcowany i powolny (tudzież lekko ślamazarny 😉 ), Antkowi czasem brakuje motywacji, ale nigdy mnie nie okłamał, a Joasia, ze sprytem udaje niezainteresowaną intrygami, a tak naprawdę doskonale wie jak grać. Dziwi mnie, że niektórym tak łatwo przychodzi bezpodstawne oczernianie i krytykowanie innych… Tak się nie robi, bo co pozostanie po czymś takim, kiedy spotkamy się na wspólnym evencie już w Warszawie? Tylko niesmak.


Następnego dnia zadaniem Joasi było obronić swój immunitet. Musiała latać helikopterem nad łąką, podczas gdy reszta z nas zbierała porozrzucane w trawie puzzle i układała je na beczkach w punktach o odpowiednim kolorze. Do każdego gracza przypisana była inna barwa i symbol, który mieliśmy wyrysowany na tyle kombinezonu. Zadaniem Asi było odgadnąć, zarówno jakiego koloru, jak i jakie symbole mają na plecach poszczególni gracze. My ułożyliśmy wszystkie elementy w przewidzianym czasie, ale Asia nie poradziła sobie ze swoim wyzwaniem. Jej immunitet Kinga ofiarowała Antkowi, więc do testu przystąpiły tylko 4 osoby. Ważna uwaga – pomimo tego, co mogłam usłyszeć w programie, ani przez chwilę nie miałam w ręku krążków Dominiki. Jeśli macie wątpliwości, przyjrzyjcie się w nagraniu, bo cały czas miałam podczepione aż trzy kamery Go Pro! Co więcej, natychmiast po skompletowaniu swojego kółka, nawet zapytałam ją, czy nie potrzebuje pomocy ze swoimi, tymi w kolorze żółtym! W końcu wiedziałam, że tylko jeśli ułożylibyśmy wszystkie 4 kółka, wygrywaliśmy pieniądze (a tych nadal nie ma w puli zbyt wiele). Spóźniłam się jednak, bo okazało się, że miała już na pokładzie dodatkową parę rąk. Osobą, która widziana była z żółtymi krążkami był… Hubert. No cóż, do finału jest coraz bliżej i każdy kombinuje jak może. Ja jednak preferuję grać w otwarte karty i z góry zaznaczać, że mam swój pakt i tylko wewnątrz niego dzielę się zdobytymi informacjami. Taka jest gra na jasno określonych zasadach: wszyscy wiedzą, kto z kim współpracuje. Naprawdę nie wiem, jak mam się odnieść to tych rewelacji, które słyszę na „setkach”. Ktoś narzeka, że mój sojusz jest przebiegły, a z drugiej strony nie pomaga swoim sprzymierzeńcom w potrzebie. Gdzie tu logika i ta wychwalana „uczciwość”? 😀


Drukowanie Drukowanie Drukowanie Drukowanie